Ersin Akman

Bir süredir yakın arkadaşlarım, daha doğrusu blog sayfamı düzenli olarak takip edenler neden yazmadığımı soruyorlar.

Bugün de her ne kadar tanışmış olmasak da Huzur Kandemir isimli kardeşim bir mail atmış ve “Ersin Akman uzun zamandır ne yapıyor haber alamıyoruz… Blog’unuza kısacada olsa yazarsanız sevinirim. Ayrıca henüz beta olan bir sitemiz (www.limonagaci.com) var. Sitemizle ilgili düşüncelerinizi merak ediyorum” demiş.

Huzur’un sorusu nedeniyle küçük bir açıklama yapmanın zamanı geldi.

Arkadaşlar, bilinçli olarak bir süredir yazmıyorum. Çünkü buraya yazdığım bir yazı nedeniyle, kendini işadamı zanneden az gelişmiş bir zihniyetin beni mahkemeye verme aşamasında olduğunu biliyorum. Böylesi tırışkadan işlere ayıracak zamanı bulan ama yanında çalıştırdığı zevatı eğitebilecek kadar donanımı olmayan bu arkadaşın amacı mahkeme kararıyla ersinakman.com adresine Türkiye’den erişimi durdurmak.

O nedenle avukatımın önerileri doğrultusunda bu süreç bitene kadar buraya pek bir şey yazmamaya karar verdim.

Ama eminim yakın zamanda tekrar yazmaya başlayacağım. Ve ilk yazılarım da bu konuyla ilgili olacak

O zamana kadar kendinize iyi bakın.

Önemli not: Bir webmaster paylaşım sitesi olan www.limonagaci.com ile görüşlerinizi de Huzur Kandemir ile paylaşmayı lütfen ihmal etmeyin. Huzur’un kontak bilgilerine Limon Ağacı’nın İletişim sayfasında bulabilirsiniz.

Gecikmiş bir yazı olduğunun farkındayım ama yazmam gerekiyordu. Hayaller bir gece vakti Londra’daki Stamford Bridge’de sona erdi. Fenerbahçe, Şampiyonlar Ligi’ne veda eden taraf oldu. Öyle ahım şahım bir futbol oynamayan Chelsea, bizi kupadan eledi. Anelka’nın, Shevckenko’nun yedek kaldığı bir takımla oynadık. Kazanmayı hak ettiler ama bence öyle eze eze de kazanamadılar. İlk maçla ilgili üzüldüğüm iki nokta var. İlki yediğimiz golü Anelka atsın isterdim. İkincisi ise Deivid’in o muhteşem ikinci golü öncesinde ceza sahası içinde yakaladığı pozisyonu gol yapamaması.

Deplasmanda oynadığımız ikinci maçla ilgili hayal kırıklığımsa defalarca dile getirdiğim bir konu. Stamford Bridge’de sahaya çıkarken Kazım Kazım ve Gökçek Vederson gibi “bu takımda oynamaları şart mı” diye düşündüğüm iki futbolcunun ilk 11’de yer alması. Yani Şampiyonlar Ligi’nde oynayan bir takımın yedek kulübesinde olmaması gereken iki futbolcunun bana yaşattığı hayal kırıklığı. Hele hele Uğur Boral yedekte otururken bunların oynaması…

Öte yandan Şampiyonlar Lig’inde dünyanın en pahalı takımıyla oynayan Fenerbahçe’nin yedek kulübesinde, oyuna girip sahadaki kötü futbolu değiştirecek bir tane bile futbolcusunun olmaması da bana göre düşünülmesi gereken bir nokta.

Son bir şeyde yeni transferimiz Maldonado ile ilgili. Her iki maçta da verdiği pasların %99’unun geriye olduğunu siz de fark ettiniz mi?

Kaç yıl geçti bilmiyorum ama uzun bir aradan sonra ilk kez geçenlerde bir pilin bittiğini fark ettim. Evet evet bildiğimiz pilden bahsediyorum. Son yıllarda şarj edilebilir cihazlarla o kadar çok haşır neşir olmuşum ki pilleri neredeyse unutuyormuşum.

Hatırlıyorum da 18 – 19 yıl önce, walkman taşıdığım zamanlarda pil hayatımın ayrılmaz bir parçasıydı; ceplerimde hep dolu ve boş piller olurdu. Sonra şarj edilebilir piller almıştım ve pile verdiğim para biraz olsun azalmıştı.

Yakın zamanda ise (üç yıl önce) Canon marka dijital fotoğraf makinesi nedeniyle tekrar pil taşımaya başladım. Allah’tan Canon’dan sonra aldığım Panasonic Lumix’in şarj edilebilir pilleri vardı.

Birkaç yıl aradan sonra ilk kez bir ay önce bitmiş pillerim oldu. Doğal olarak pilleri çöp kutusuna atmadım. Atık pil toplama kutularından birine atabilmek için montumun cebine koyduğum bu piller bir ay boyunca Bakırköy, Zeytinburnu, Sirkeci, Yayla, Mecidiyeköy, Kadıköy, Kızıltoprak ve Göztepe’yi dolaştı. Çünkü artık sokaklarda eskisi kadar çok pil toplama kutusu yok. Baktım ki pilleri atamıyorum, ben de İstanbul Büyük Şehir Belediyesi’nin web sitesindeki Beyaz Masa uygulamasını kullanarak pil toplama ünitelerinin akıbetini belediyeye sordum. Aldığım cevaptan öğrendim ki belediyemiz artık atık pilleri toplamıyormuş. Bu işi Taşınabilir Pil Üreticileri Ve İthalatçıları Derneği isimli bir kuruma bırakmış. Ne yalan söylemeli böyle bir dernek olduğunu ilk kez duyuyordum. Hemen derneğin web sitesine girdim ve neler yaptığını inceledim. Bana biraz tabela derneğiymiş gibi geldi. Sanki pil ithalatçıları yasal bir zorunluluk nedeniyle veya kamudan alacakları bazı kaynakları garantilemek için bu derneği kurmuşlar gibi… Neyse konumuz bu değil! Derneğin web sitesindeki Atık Pil Toplama Noktaları’nın beni ilgilendiren, bana en yakın olan semtlerine baktığımda hep aynı mesajı gördüm: Toplama noktaları daha sonra yayınlanacak…

Ardından derneğe bir e-mail atarak atık pil toplama noktaları arasında Taksim, Kadıköy gibi merkezi yerlerin olmamasına üzüldüğümü, ayrıca Bakırköy gibi bazı bölgelerin altlarında hiçbir adresin bulunmadığını söyledim ve toplama ünitelerinin sayısını hızla arttıracaklarını umduğumu belirttim. O mesajı gönderirken cevap almayı ummuyordum, almadım da. Ama tamamen bir şans eseri Kadıköy Altıyol’dan aşağı doğru inerken, Kuşdili Caddesi’nin tam ortasındaki Çetinkaya mağazasını biraz geçince, Kuşdili Otoparkı’nın tam karşısında bir tane pil toplama kutusu gördüm ve cebimdeki pilleri oradaki kağıt toplayan eskicilerin şaşkın bakışları arasında bu kutuya attım. İhtiyaç duyabilirsiniz diye atık pil toplama kutusunun tam yerini Google Maps’te de işaretledim.

  

Daha Büyük Haritayı Görüntüle

Eğer bir kez daha tarif etmek gerekirse Altıyol’daki boğa heykelinin oradan trafikle aynı yönde aşağı ineceksiniz. Çetinkaya mağazasını geçince sağdan ikinci sokak, Kadıköy Adliyesi tarafından gelir ve Kuşdili Caddesi’ni keserek Pazar Yolu Sokak’a girer. İşte benim bir aylık aramalar sonunda bulabildiğim tek pil toplama kutusu tam o köşede!

Anlayacağınız (bence) ben üzerime düşeni yaparak atık pilimi evsel atıklarla karıştırmadım ve özel toplama ünitesine attım. Artık o pilin doğaya zarar vermemesini engellemek bu işle ilgili vakfın görevi. Ama ben belediyenin bu işi bir vakfa devretmesini de pek anlayamadım ya neyse…

Önemli not: Lütfen vakfın web sitesini siz de inceleyin ve atık pil toplama noktalarına göz atın. Okullara ve muhtarlıklara konulanlar için bir şey diyemem ama beş yıldızlı otellerdeki kutulara kim boş pil atmaya gider onu ben bilemem…

Dün arabamı sattım. Aslında çok uzun bir zamandır satmayı planlıyordum ama alıcı adaylarıyla bir türlü anlaşamıyordum. Hatta en sonuncusu şaka yollu “sanırım siz bu arabayı satmak istemiyorsunuz” demişti. 1998 model, otomatik vites bir Clio kullanıyordum. Eskiydi ama çok bakımlıydı. Dün fark ettim ki ben arabamı çok seviyormuşum. Satış işlemleri bitip anahtarları yeni sahibine verdim. Arabanın bagajında duran Nike’larımı aldım ve hüzünlü bir şekilde arkasından baktım arabamın. Arabamı ne kadar sevdiğimi işte o zaman, yeni sahibi tarafından benden uzaklaştırılırken anladım.

Aslında öyle araba meraklısı biri değilim. Memur emeklisi bir babanın bakmakla yükümlü olduğu çocuklarından biri olarak dünyaya geldiğinizde, hayallerinizi süsleyen ilk şey araba olmuyor. Birçok erkek çocuğun aksine 18 yaşını doldurur doldurmaz ehliyet alan, araba kullanmaya başlayan biri değildim anlayacağınız. Ehliyeti sadece boyutları küçük olduğu için, kimlik taşımak daha kolay olsun diye aldım. Zaten ben büyürken ne babamın ne de bir başka tanıdığımın bana verecek arabası yoktu. 2003 yılında yani 30 yaşıma geldiğimde ilk arabamı, dün sattığım Renault Clio’yu aldım. Aslan oğlum Doğuş İstanbul’un diğer yakasına taşınmıştı. Oğlumu daha rahat görebileyim, zamanımız yollarda geçmesin diye borçlanarak almıştım. Şükürler olsun ki Clio’nun borçlarını ödeme konusunda sorun yaşamadım. Üstelik arabama da çok iyi baktım. O da sağ olsun beni hiç yolda bırakmadı, üzmedi. Beni Doğuş’a kavuşturduğu için ona da “oğlum” diyordum. Çok uzun süreler kullanmadığım oldu. Aylarca otoparklara bıraktım. Mesela Hürriyet Medya Towers’ın otoparkında bir yıla yakın durdu. Sonra sırasıyla SOYAK’taki ve Göztepe’deki evin otoparklarını mesken belledi. Göztepe’de mutfak canımdan arabama bakıp yanındaki BMW ve Toyota’dan daha güzel göründüğünü söylerdim. Bence gerçekten de daha güzel görünüyordu

Hatırlayanlar olacaktır geçenlerde yazdığım Taşınma başlıklı yazıda, evden çıkarken bomboş daireye bize yaşattığı mutluluklar için teşekkür ettiğimi, bizden sonra da aynı yerde yaşayacakların o evde en az bizim kadar mutlu olmalarını dilediğimi belirtmiştim. Clio’yu devretmek için notere gittiğimizde de bir bahaneyle arabaya gidip beni hiç yolda bırakmadığı için ona teşekkür ettim. Yeni sahiplerini de üzmemesini söyledim

Biliyorum ki birçok arkadaşım da (her ne kadar eski deseler de) Clio’mu beğeniyordu. Zaten dün cebimde arabanın parası eve dönerken telefonda satış haberini ilk duyan Boysan “üzüldüm” dedi. Bu sabah Süreyya’nın verdiği tepkiyse “hay Allah” oldu. Şimdi Sürü bu sayfayı okursa “benim duygusal hayvanım üşenmemiş sattığı araba için yazılar bile yazmış” diyecek… Ama dedim ya arabamı sattım ve o anda aslında onu ne kadar çok sevdiğimi fark ettim. Bakalım oğlum Doğuş arabayı satmış olmama nasıl bir tepki verecek?

7 Şubat 2005 günü İstanbul karlar altındaydı. Bir gece önce ansızın başlayan kar, İstanbul’u hazırlıksız yakalamıştı. Yanlış hatırlamıyorsam saat 13:30’da kalkması gereken uçağımız ancak 18:30’da havalanabilmişti.

Sabah uyandığımda arabamı karlar altında görüp işe taksiyle gitmiş ve “bu havada uçak filan kalkmaz” dediğim için de evden çıkarken yanıma hiç eşya almamıştım. 12:30 gibi uçağımızın mutlaka kalkacağını ama saatinin belli olmadığını öğrendiğimde de gazeteden eve dönüp, küçük bir bavul hazırlamıştım.

Madrid’ten aktarma yapıp Sevilla’ya ulaştığımızda sanırım programın on saat filan gerisinde kalmıştık. Yani ilk boş gün yolda geçmişti.

Kaç gün kaldığımızı şimdi hatırlayamıyorum ama o geziden epey keyif almıştım. Bir kere Yurtsan Abi’yi ve Serhat Ayan’ı yakından tanıma fırsatı bulmuştum. Seminerler bittikten sonra acayip güzel bir havada şehri gezmiştik. Endülüs’ün başkenti Sevilla, Museviler’den ve Müslümanlar’dan kalan mimari dokusuyla bana çok tanıdık gelmişti. Yer yer Bodrum’u hatırlatan mavi boya ve çinilerle süslü beyaz duvarlı birkaç katlı evleri, dar sokakları, meyhanelerin sokaklara taşan masaları sanki olmak istediğim yeri hatırlatıyordu. Öte yandan gayet güzel şaraplar içmiş, keyifli sohbetler yapmış, farklı tatlarda zeytinler yemiştik. Hele bir meyhanede gelen mezeler arasındaki kalamatalar vardı ki tadı hala damağımdadır. Bir de çok lezzetli bir ıstakoz yemiştik. O güzel akşam yemeğinde “kimler ıstakoz yer?” diye soran Yurtsan Abi’ye bir kez daha şükranlarımı iletmemem lazım.

Yine güneşli bir gün Sevilla’ya çok yakın  Jerez pistini ziyaret edip, kısa bir süre sonra başlayacak olan Formula 1 sezonuna hazırlanan takımların çalışmalarını izlemiştik. Padok alanına yaptığımız özel gezide Formula 1 arabalarını ve güzellerini görmüştük. Ayrıca Toyota takımının garajına girmiştik. Benim içinde bulunduğum grubun garaj ziyareti sırasında Ralf Schumacher’in pit stop yapması ise gerçekten süper bir duyguydu. Birkaç adım ötemde şimdiye kadar hep televizyon gördüğüm o meşhur zamana karşı yarış yapılmıştı; Ralf’in lastikleri değiştirmiş ve yakıt ikmali yapılmıştı. Aynı günün akşamında Toyota’nın sponsoru Panasonic tarafından düzenlenen yemeğe katılan Jarno Trulli ile bir fotoğraf bile çektirmiştim

Belki karlar altında bir İstanbul’dan sonra küçük ama güneşli bir Akdeniz şehri olduğu için, belki de yukarıda saydığım nedenler yüzünden Sevilla’yı çok sevdim. O günden sonra defalarca farklı insanlara “Sevilla çok güzel bir şehir” derken buldum kendimi. “Evet Barcelona mükemmel ama yaşayacak olsam Sevilla’yı seçerdim” dediğim de oldu. Yanında olmaktan, yanımda olmasından mutluluk duyduğum eski sevgilime “Keşke kendimize zaman ayırıp Sevilla’ya gidebilsek. Keşke yeterince zamanımız olsa da önce Barselona, sonra da Sevilla sokaklarını arşınlasak” dediğimi de hatırlıyorum. Hala da aynısını düşünüyorum; Sevilla çok güzel bir şehir ve mutlaka en az bir kere gitmem, görmem gerekiyor…

Önemli not: Artık binlerce (sanırım 2500) Fenerbahçe taraftarının da anlatacak Sevilla hatıraları var. Onlar da Sevilla’ya gittiler ve büyük bir zaferle geri döndüler. Hepsini tek tek kıskandım. Hem Sevilla’da güneşli günler geçirdikleri için hem de Fenerbahçe’min bu büyük zaferini yerinde izledikleri için… Ama daha önemlisi gün geceden beri dünyanın farklı yerlerinde yaşayan milyonlarca Fenerbahçeli’nin de anlatacak Sevilla hatırası var. Artık çeyrek finaldeyiz

Son zamanlarda blog sayfama yazdığım hemen her yazıya birkaç saat içinde yorumlar ekleniyor. Eski yazılarıma bile “eline sağlık çok güzel yazmışsın”, “bence de”, “seninle aynı şeyleri düşünüyorum” gibi aslında pek bir şey ifade etmeyen yorumlar ekleniyor. Bu yorumlar her ne kadar farklı kişiler tarafından yazılmış gibi görünse de genelde yazarlarının IP’leri hep aynı oluyor. Ya da farklı e-mail adresleri verilse de tüm yorumcular aynı web sitesini referans olarak gösteriyor.

Ben bu yorumları yeni bir spam türü olarak değerlendiriyorum. Çünkü gördüğüm kadarıyla bu yorumları yazan arkadaşların tek amacı kendi web sitelerine verilen link sayısını arttırmaktan ibaret. Sizin web sitenizin veya blog sayfanızın işe yaramaz yorumlarla dolmasını veya bıraktıkları sözde yorumların hiçbir artı değer yaratmaması onların umurunda değil. Anlayacağınız kendini zeki zanneden webmaster tayfasının son buluşu da bu. Belki bu yöntem insanların MSN şifrelerini çalıp, kontak listesindeki arkadaşlarına “hey şu siteye baksana” mesajları atmak kadar haince değil ama yine de rahatsız edici… Zaten bu yeni yöntem MSN şifresini hack etmek kadar zor da değil. Ayrıca böylesi bir spam türüne karşı Akismet’in de yapabileceği hiçbir şey yok. Her şey blog sahibinin muhakemesine bağlı.

Benim yazılarımı okuyan blog yazarlarını bu yeni yönteme karşı uyarmak istedim. Tabii en son uyanan ben değilsem Arkadaşlar blog’larınıza sahip çıkın. Sayfalarınızın birkaç çakal tarafından kullanılmasına izin vermeyin, her yorumu onaylamayın. Yorumların, yazdığınız konuyla ilgili olup olmadığına, sizin sayfanıza artı bir değer katıp katmayacağına dikkat edin.

Her gün düzenli olarak ziyaret ettiğim bir web sitesi, daha doğrusu forum sitesi var. Tüm diğer forumlar gibi bu site de reklam alarak ayakta duruyor ve gördüğüm kadarıyla en büyük reklam kaynağı Google AdSense.

Yaklaşık bir haftadır bu sitede çıkan AdSense reklamlarından biri dikkatimi çekiyor. Aslında şaka gibi bir şey ama kesinlikle şaka değil. Üstüne üstlük herkesin ders çıkarması gereken bir “büyük düşünme” örneği bu reklam…

Sözünü ettiğim 300 * 239 piksellik reklamın ekran görüntüsünü yukarıda var. NAKLİYECİ yazısının altında bir abi kamyonete yaslanmış, ekmek teknesinin önünde poz vermiş. Bu banner’a tıkladığınızda www.mininakliye.com adresine yönlendiriliyorsunuz ve Sitenin Tufan Nakliyat’a ait olduğunu görüyorsunuz. Tufan muhtemelen kamyonete yaslanan abinin adı. Tek sayfadan oluşan web sitesinde gerekli olan tüm bilgiler mevcut. Verilen hizmetlerin çeşidi, kontak bilgileri, hizmet verilirken kullanılan aracın modeli… Bence tek eksik, aracın daha önce kaza yapıp yapmadığının kontrol edilebilmesi için plakası. Zaten Tufan Abi’nin resmine bakınca plakanın özellikle gizlenmediği rahatlıkla anlaşılıyor.

Şimdi isteyen bu reklamla, daha doğrusu Tufan Abi’nin tek sayfalık web sitesiyle dalga geçebilir. Hatta işi abartıp yevmiyeyi Google’a kaptırdığı için Tufan Abi’yi eleştirebilir de… Ama böylesi bir tanıtım yapmaya karar verdiği için Tufan Abi’nin zekasını alkışlamak isteyenler de çıkacaktır… Ben alkışlamakla yetinmeyip önünde şapka çıkaranlardanım… Şu an bir kamyonete ihtiyacım olsa hiç zaman geçirmeden Tufan Nakliyat’ı arardım. Eğer etrafımdaki insanlardan yakın zamanda kamyonete ihtiyacı olan çıkarsa onlara da Tufan Abi’yi önereceğim.

Geçen hafta İspanya’dan bir haber geldi. Real Madrid Kulübü Başkanı Ramon Calderon, bir basın toplantısı düzenleyerek takım kaptanı Raul Gonzalez ve kaleci İker Casillas‘ın kontratlarının uzatıldığı ve bu iki futbolcunun jübile yaptıktan sonra da kulüpte kalacakları açıkladı. Hemen aklıma Rıdvan Dilmen, Tanju Çolak, Hakan Şükür, Emre Belezoğlu, Tugay Kerimoğlu gibi isimler geldi. Ben Türkiye’de takımıyla ömür boyu sözleşme imzalan bir sporcu henüz görmedim. Daha doğrusu yabancı transferi için kesenin ağzını açan yöneticilerin, hiçbir yerli sporcuya cömert davrandığına şahit olmadım. Tabii bir de Yunanistan’ın Larissa takımında top koşturmak zorunda kalan Tümer Metin ve yine rotayı Yunanistan’ın PAOK takımına çeviren milli basketbolcumuz İbrahim Kutluay’ın durumu var ki en iyisi o konuya hiç girmemek.

Bir kulübün sporcusuna sahip çıkmasının ne kadar önemli olduğunu anladığımızda başta ülkemizdeki futbol anlayışı ve spor kulüplerinin yönetim şekli olmak üzere birçok şeyin değişeceğini düşünüyorum. Adım gibi eminim şimdi Gökberk kalkıp “Abi hangi futbolcu Real Madrid ile ömür boyu sözleşme imzalamaz? Ben olsam ben de imzalarım” diyecek ama bence iş burada futbolcuların takımlarına güvenmesinden ibaret değil. Esas iş kulüplerin başarısının yöneticiler kadar sporculara da bağlı olduğunun anlaşılmasıdır. O nedenle başta Rıdvan Dilmen olmak üzere birçok futbol efsanesinin bu ülkede sadece yorumculuk yapmasını normal karşılamamak gerekir. Ali Şen’in gazabına uğradıktan sonra kendini antrenör olarak da ispat eden Rıdvan’ın, Fatih Terim yönetimindeki milli takımda neden görev alamadığını sorgulamak gerekir…

Neyse Türkiye’de bu tarz, yani insana değer verildiğini gösteren anlaşmalar olmaması üzücü işte…

Perşembe akşamı Süreyya aradı. “Yarın işin yoksa seni bir yere götüreceğim” dedi. Cuma sabahı Beşiktaş’ta Akaretler Yokuşu’nun başında Şampiyon Kokoreç ve İş Bankası’nın önünde buluştuk. Buluştuk dediysem bir Lancia Ypsilon ile gelip beni aldı. Nereye gideceğimizi ilk sorduğumda Boğaziçi Köprüsü’ne giriyorduk ama Sürü sadece “güzel bir yere” dedi.

Ataşehir önünden geçip paralı yola girdiğimizde İzmit Körfez Pisti’ne gittiğimizi düşündüm. Ama iki kapılı, 1.3 dizel motorlu bu arabayla pistte ne yapabileceğimizi ben de pek kestiremiyordum. Dilovası’ndan geçerken fabrika bacalarının kustuğu ve arabanın içinde bile kokusu hissedilen dumana nasıl izin verildiğini konuştuk. İzmit Outlet Center’a geldiğimizde Burger King’te bir şeyler atıştırdık. Çıkışta Değirmendere’ye gittiğimizi anladım. Değirmendere Süreyya’nın büyüdüğü yer; yanlış hatırlamıyorsam hayatının altı yılı burada geçmiş. Benim içinse Değirmendere deprem sonrası adını sık sık duyduğum, neşeli ve sosyal insanların yaşadığını tahmin ettiğim küçük bir kıyı kasabası.

Kasabaya girer girmez ilk fark ettiğim şey Değirmendere’nin benim düşündüğümden daha büyük bir yer olduğu. Doğruca sahile indik. Değirmendere, İzmit Körfezi’nin girişinde olduğu için karşı sahile pek uzak değil fakat bu taraftan görünen rafineri manzarası da pek güzel değil. Ama yine de gerçek anlamda denize sıfır evlerin olduğu, upuzun ve inanılmaz derecede sessiz bir sahili var. Tabii bu sessizlikte kışın ortasında soğuk bir gün yaşamamızın payı da var. Sahili bir baştan diğerine yürürken hala apartmanların arasında, yer yer boş alanlar olduğu gözünüzden kaçmıyor. Bunlar depremde yıkılan binaların olduğu yerler. Gözden kaçmayan bir bakşa şeyse satılık ve kiralık evlerin çokluğu…

Bir cafe’de oturup birkaç çay içtikten sonra yürümeye devam ediyoruz. Cuma trafiğine yakalanmamak için de saat 16:00 gibi geri dönüş yolculuğuna çıkıyoruz. Bu arada Sürü, dergide (Otomax) kullanmak arabanın birkaç fotoğrafını çekiyor. Hem gelirken hem de giderken gözü hep arabanın dijital göstergelerinde. Sanırım yakıt tüketimiyle ilgili detayları not etmeye çalışıyor.

Giderken Bon Jovi’nin “Destination Anywhere” albümünü dinlediğimiz için “Queen of New Orleans” yıllar sonra bir kez daha dilime dolanıyor. Dönüş yolunda ise CD Player’da a-ha’nın “Minor Earth / Major Sky” albümü çalıyor.

Çok sıkıntılı bir dönemimde, böylesi kasvetli bir günü deniz kenarında geçirdiğim için gayet mutlu bir şekilde eve dönüyorum. Ne de olsa bir günlüğüne, hatta birkaç saatliğine bile olsa sorunlar, sorun olmaktan çıkıyor. Bünye ekstradan aldığı deniz havasının sayesinde gayet iyi bir uyku çekiyor…

Hayatımın son üç ayına iki taşınma sığdırdım. İlki gerçek bir taşınmaydı. Soyak Yenişehir’deki “küçük ev”imizden Göztepe’ye taşındık. 51 metre karelik o küçücük evden çıkan eşyaya taşıma şirketi çalışanları bile şaşırdı. İki ev arasındaki mesafe topu topu 10 kilometre olmasına rağmen evlerin bulunduğu semtlerin birbiriyle alakası yoktu. Soyak Yenişehir, Ataşehir’in karşısında Ümraniye Belediyesi sınırları içinde, çepeçevre duvarları sayesinde etrafındaki gecekondulardan ayrılan gerçek anlamda bir küçük burjuva sitesiydi. Sitenin her anlamdaki soğukluna rağmen ben oradaki evimizi çok sevmiştim. Küçücük bir stüdyo daireydi Şelale Evleri’nde yaşadığımız yer. Aslan oğlum Doğuş, evi görür görmez hemen adını koymuştu; “küçük ev”. “Küçük ev” yaklaşık iki yıl bizi barındırdı. Sonra daha merkezi bir yer arayışıyla Göztepe’ye geldik. Tabii ki Bağdat Caddesi ile minibüs caddesini birleştiren Tütüncü Mehmet Efendi Caddesi’nin tam ortasında oturmak da çok keyifliydi. Soyak’tan Göztepe’ye taşınırken Hayrioğlu Evden Eve Nakliyat’ın süper hizmeti sayesinde pek yorulmadık. Hayrioğlu Evden Eve Nakliyat benzerlerinden epey pahalı bir taşıma şirketi ama gerçek anlamda dünya standartlarında hizmet verdiğinden siz sadece şirket çalışanlarını seyrediyorsunuz…

Dedim ya “küçük ev”i çok sevmiştim. O nedenle de taşındığımız gün, evden çıkmadan önce kapıda durup bomboş daireye bize yaşattığı mutluluklar için teşekkür etmiştim. Bizden sonra da aynı yerde yaşayacakların “küçük ev”de en az bizim kadar mutlu olmalarını dilemiştim.

Şimdi hesapladım da ben bugüne kadar 11 – 12 farklı mekanı ev olarak kabul etmişim. 1972 doğumluyum. Bu 11 – 12 evin yaklaşık dokuz tanesi son 15 yılda girmiş hayatıma. Ama “küçük ev” hariç hiçbirinden ayrılırken içimde bir burukluk hissetmemiştim. Çünkü o eve çok kolay alışmıştım. Bir tek “küçük ev”de ilk günlerin uyumsuzluğunu yaşamamıştım. Yani apartmanın, sokağın, dışarıda esen rüzgarın sesine alışma sürem sanırım birkaç saatle sınırlı kalmıştı.

Göztepe’deki evimiz ise gayet büyük, merkezi ve güzel bir apartmanın altıncı katıydı. İyi güneş alan dairenin yabana atılmayacak bir manzarası da vardı. Hatta denizi bile görüyorduk. Ama orası ev olarak kabullenmem biraz zaman aldı… Gece yatağa girdiğimde kendimi bir otel odasında hissetmem, tuvaletini - banyosunu kullanırken biraz yabancılık çekmem bir ay filan sürdü. Tam artık eve alışmışken de zorunlu bir taşınma olayı çıktı. Bir çeşit sefer emri gibiydi; “daha önce yaptıysan yine yapabilirsin” diyordu. Yani daha önce taşınmıştın buraya, şimdi de taşınabilirsin buradan. Bu sefer tüm ev değil, düzgünce paketlendiğinde bir HB Clio’yu tamamen dolduran eşyalarım ve ben taşınıyorduk. İstikamet kürkçü dükkanı olan anne eviydi. O nedenle dün sabah erkenden kalktım ve önce Kızıltoprak’a gidip aslan oğlumu aldım. Ona taşınma haberini Kızıltoprak’tan Göztepe’ye giderken yolda vermek istedim ama dilim varmadı. Asansörde Göztepe’deki evi sevip sevmediğini sordum, seviyormuş. Eve girip de güzelce istiflenen özel eşyalarımı gördüğümüzde sanırım Doğuş taşınma olayını anladı ama yine de durumu kendisine anlatım. Artık evimizin Zeytinburnu’nda, babaannesinin yanında olduğunu söyledim. Ben eşyaları arabaya taşırken Doğuş televizyon seyretti. Ara ara kalkıp evi dolaştı ve son bir haftada gördüğü değişikliklerin nedenini sordu. Evden son kez çıkarken dönüp baktığımda eşyalar yerli yerinde durmasına rağmen gördüğüm manzara artık bizim evimiz değildi… Doğuş’a eve bir şey söylemek isteyip istemediğini sordum. Söylediğim şeyi garipsediği için sadece güldü. Bense içimden “daha yeni yeni birbirimize ısınıyorduk ama buraya kadarmış, kalanlara sıcak bir yuva ol” dedim. Sonra da Doğuş’la birlikte sinemaya gidip “Asterix Olimpiyat Oyunları’nda”yı seyrettik. Ki sanırım Doğuş için bugünün anlam ve önemi bundan ibaretti. Benim içinse her ne kadar kürkçü dükkanı da olsa alışılacak yeni bir yatak, çevreden gelen sesler, kurulacak yeni bir düzen filan var. Bakalım, hepimiz için hayırlısı…