müziğe dair öğrendiğim şeylerin temeli blue jean’den, ve 93′te izlemeye başladığımız mtv’den. artık mtv izlemiyorum, kaderin bana hoş bir cilvesiyle blue jean’de yazıyorum. ve samimiyetle söylüyorum, bundan 16 yıl önce blue jean’de o seviyeyi nasıl tutturduğunuza akıl sır erdiremiyorum. müzik bilgisi, yazım yeteneği, vizyon, samimiyet, her şey vardı o dergide. süreyya’nın yaki-da kızlarından birisine aşık olması, eralp’in suede ile kafayı bozup yazdığı inanılmaz yazılar, sizin jübileniz olan simple minds röportajı ve seren’in resmen hayatımı değiştiren cool köşesi…

gerçekten çok özel bir dönemdi kendi adıma. elbette şu anda içimde olduğu için karşılaştırmaya girmem doğru olmaz. ama gerçekten, o dönemlerin üzerimdeki etkisini anlatmam mümkün değil. kısa bir örnekle anlatmayı deneyeyim yine de. orta iki veya üçte, manic street preachers’ın “motorcycle emptiness”iyle kafayı bozarken, şarkının sözlerini merak etmiştim. eh, şarkıyı orijinal kasetten değil, çekme kasetten dinliyorum, ama sözleri bulmam lazım. blue jean’i aramıştım, belki sizle, belki de süreyya’yla ya da bir başkasıyla konuşmuştum. ama o konuşmadan sonra bir iki saat çok azılı bir jacko fan’ının “michael’ı gördüüm!” hissiyatında dolaşmıştım ortada!

teşekkürler, saygılar ve sevgiler,
çetin cem