Ersin Akman

Biraz geç olduğunun farkındayım ama anca vakit buldum. Eğer siz de dikkatli bir okursanız geçen hafta gerek Türk basınında herekse de blog sayfalarında birçok CeBIT haberi / yorumu okumuşsunuzdur. Ve ağırlıklı olarak da bu yıl CeBIT’e gidenlerde bir memnuniyetsizlik olduğunu fark etmişsinizdir.

Peki neden?

Çünkü CeBIT’te katılımcı firmaların sayısı da ziyaretçilerin sayısı hızla azalıyor. CeBIT internet çağını yakalayamadı. CeBIT yeni hiçbir şey sunmayan bir organizasyon haline geldi. Fuarı düzenleyenlerin katılımcı firmaları memnun etmek için CeBIT’i “iş anlaşması yapılan bir platform” haline getirme çabaları da boşa çıktı. Çünkü bu amaca hizmet etmek için ziyaretçilerin beklentilerine sırt dönen organizasyon komitesi, böylece ziyaretçi kaybetti. Unuttukları şey ziyaretçi olmazsa fuarın da olmayacağıydı;)

Biliyorsunuz yaz sonunda bir CeBIT de Istanbul’da var.

Yine iddia ediyorum ki insanlar Beylikdüzü’nden mutsuz ayrılacaklar. Fuarı düzenleyenler yine faiş giriş ücretleri ve sıfır hizmet teması üzerine odaklanacak. VE YİNE İDDİA EDİYORUM ki bu süreç CeBIT’in kendi kendini yok etme sürecinin en olgun halidir. Hedefe çok az kalmıştır:)

Çare ise basittir. İnternetin bizi nasıl etkilediğine bakmaları ve bir fuarın nasıl olması gerektiğini bir kez da düşünmeleri.

TDK, fuar kelimesini “Belli zamanlarda, belli yerlerde ticari mal sergilemek amacıyla açılan büyük sergi” olarak tanımlıyor. Tabii ki işin içine müşteri faktörünü katmak TDK’nın işi değil. O dünyada CeBIT’in Türkiye’de HİFAŞ’ın işi.

Müşterinin fuarı ziyaret edenler mi yoksa fuara katılanlar mı olduğuna karar verdikleri an CeBIT’i kurtarmak için ilk adımı da atmış olacaklar.

TDK’nın yaptığı tanıma küçük bir ekleme yaparak CeBIT’çilere yol göstermeye çalışalım. Bence fuar kelimesinin yeniden tanımlanması gerekse şöyle diyebiliriz: “Belli zamanlarda, belli yerlerde ticari mal sergilemek ve bu malları konuyla ilgilenen insanların incelemesini sağlamak amacıyla açılan büyük sergi.”

İtirazı olan???

F1’in yeni sezonu bu hafta sonu Melborne’da başlayacak. Malum son iki sezondur yeni bir şampiyonumuz var. Eminim Alonso’yu yeni kral ilan eden en az bir yazı da siz okumuşsunuzdur. O genç, yakışıklı ve hızlı bir İspanyol. Ferrari’nin başarısı altında ezilen F1’i ‘dön babam dönelim’ rutininden kurtaracak prens Alonso değil mi?

Bence değil. Tüm bunlara itirazım var. 

Çünkü bence Michael Schumacher gerçek şampiyonların sonuncusuydu. Evet Shumi, Formula 1 tarihinin en iyi otomobilini kullanıyordu. Evet takımı onun kazanması için ne gerekiyorsa yapıyor hatta tüm yarış stratejisini onun üzerine kuruyordu. Evet şimdiye kadar hiçbir şampiyon onun kadar para kazanamamıştı ve yine evet dünya tarihinde hiçbir başarı onunki kadar tek bir kişiye mal edilmemişti. Bunların hepsi doğru. Ve işin doğası gereği hepsinin yapılması gerektiği için yapıldığı söylenebilir. Barrichello’ya pitten “yavaşla, yarışı Shumi birinci bitirsin” emri geldiğinde herkes şaşırmış olabilir. Yarış sonrası Brezilyalı’nın “biz bir takımız, kenardan gelen talimatlar bu takımın kararıdır” açıklamasıyla üzüntüsünü saklama çabası size de dokunmuş olabilir. Ralf’in ezik kardeş durumuna hep içerlemiş olabilirsiniz. Fakat tüm bunlar Michael Schumacher’in gerçek bir şampiyon olduğu gerçeğini unutturamıyor. Morrissey’in “The Last Of The Famous International Playboys” şarkısını hatırlatırcasına Shumi de gerçek şampiyonların sonuncusuydu. Yarışmak için üretilmiş bir otomobili kazanmak için kullanan son F1 pilotuydu o. Gerçi sonun başlangıcı Hakkinen’in F1’i bırakmasına kadar uzanıyor ama o kadar derin analizler yapmaya gerek yok. Schumacher karşısında kayda değer rakipler olduğunda yeri geldiğinde en agresif yeri geldiğinde en sinsi, en plancı yarış stratejileri izleyerek kazanmayı hep bildi. Kazanmaktan mı yarışmaktan mı daha çok zevk aldığını ben hiç çözemedim ama görünen o ki Shumi’siz F1 pek tat vermeyecek. Ve ne yazık ki şu an için elde bulunan pilotların hiçbiri üst üste 10 yıl kupayı kaldırsalar bile gerçek bir şampiyon olamayacaklar. Gerçek bir şampiyon olabilmek için şartlar ne olursa olsun kazanmayı bilmek, kafa kırarak, kaza yaparak hatta başkasının kaza yapmasına neden olsa bile damalı bayrağı görmek gerekiyor. Bu özelliklerin hiçbiri de bu jenerasyon F1 pilotlarında yok. Belki gelecek nesilden bir gerçek şampiyon daha çıkar. Belki de bir sonraki gerçek şampiyon için birkaç nesil beklememiz gerekir, kim bilir?  

Her sabah düzenli olarak okuduğum köşe yazarlarından biri de Hürriyet’ten Mehmet Yılmaz. Mehmet Bey, meslek hayatımın iki farklı dönemimde benim patronumdu. İlki sanırım 1993 yılında, Hürriyet Dergi Grubu’ndaydı. O zamanlar pek yakın çalıştığımız veya Mehmet Bey’in benim farkımda olduğu / onun dikkatini çektiğim söylenemez. Daha çok Kurthan Fişek, Muhittin Sirer ve Lütfü Tınç ile konuşurduk. Hatta ne yalan söylemeli Kurthan Hoca’nın bir gün Tempo’daki editörlere cam duvarın ardından beni göstererek övdüğünü öğrendiğimde çok sevinmiştim.

Mehmet Bey ile ikinci çalışmamsa kendisinin Milliyet Gazetesi’ndeki görevinden sonra Doğan Burda’ya CEO olarak atanmasına rastlıyor. Sanırım onun gelişine şirkette en çok sevinen kişilerin başındaydım. Eski genel müdürümüz Neslihan Tokcan’ı ne kadar sevdiğimi kelimelerle anlatmam mümkün değil. Ama Mehmet Yılmaz benim için çok önemli bir figürdü ve onunla bir kez daha, üstelik bu sefer yayın yönetmeni olduğum için daha yakın çalışabilme şansı / fikri beni sevindirmişti. Neyse bir gün yazmak için daha geçerli bir neden olursa DB günlerimi de detaylıca anlatırım. Fakat ne gariptir ki işten çıkartılmam da Mehmet Yılmaz’ın yöneticiliği dönemine rastladı. Her ne kadar kibar ve olması gerektiği gibi bir işten çıkartılma süreci yaşamamış olsam da ben her sabah düzenli olarak Mehmet Bey’in yazılarını okumaya devam ediyorum.

Mehmet Bey bugünkü yazısında bir “Bir teşekkür yazısı” başlığıyla Blue Jean‘in 20. yaş günü nedeniyle düzenlenen konseri yazmış. Ve yazısını derginin eski – yeni tüm çalışanlarına teşekkür ederek bitirmiş. Ben de o nedenle, yani Blue Jean’in 20. yılı nedeniyle bir şeyler yazmak istedim…

Çünkü ben de o derginin eski çalışanlarından biriyim…

Blue Jean benim için de çok önemli bir dergi. İlk sayısında okurlarına hediye ettiği anahtarlığı hala sakladığım bir dergi. Tamam itiraf ediyorum son gördüğümde anahtarlığın ucundaki zincir kopmuştu ve üzerinde üç dilde seni seviyorum yazan gövdesi duruyordu. Ayrıca o anahtarlığı, en son Blue Jean’in 15. yıl özel sayısını elime aldığımda, yani beş yıl önce arayıp bulmuştum. Şu an annemin evindeki odamın neresinde olduğunu bile bilmiyorum ama atmadığıma eminim.

Öte yandan Blue Jean benim müzik bilgimin temellerini atan dergi. Bir dönem bildiğim her şeyi Blue Jean’den öğrendiğimi söyleyebilirim. İngilizce öğrenmeye karar vermemin nedeni de Blue Jean’di. Ayrıca şu an yaptığım işi seçmemin nedeni de yine Blue Jean’di. Beni işe alsın diye o zaman derginin sorumlusu Eralp Baydar’a ne maymunluklar yaptğımı bir ben bilirim, bir de Eralp:)

İşin diğer yanında yani Blue Jean’in benim için önemli olmasının dışında (bence) ben de Blue Jean için önemliyim. 1992 başından 1995 sonuna kadar çalıştığım dönemin (o dönemin şartları düşünüldüğünde) dergi tarihindeki en zor ve en parlak süreç olduğu söylenebilir. Eralp, Süreyya, ben ve sonradan aramıza katılan Seren… Nedense o günlerden kaynağını hatılamadığım bir “mahşerin dört atlısı” benzetmesi kalmış kulağımda

Bu dört kişinin daha iyi bir dergi yapabilmek için nasıl çalıştığını hatırlıyorum. Ne kadar eğlendiğimizi. Henüz bu ülkede MTV filan yokken MTV satndartlarında bir dergi için kendimizi yırttığımızı. Ki o zamanların MTV’si ile şimdi seyrettiğimiz tamamen farklı kanallar… Özel radyoların ilk açıldığı günleri… Yasaklandıklarını… Konserleri… Blue Jean’in MTV ekranlarında göründüğü geceyi…

Derken Eralp, muhtar kaydını Londra’ya aldırdı, Seren “ben mesleğimi yapacağım” diyerek Colgate Palmolive’de işe başladı. Seren’in yerine aramıza sevgili abim, saygı değer kişi Kutlu katıldı. Bense küçük bir kırgınlık sonrası, dönemin şartları gereği dergiden ayrıldım. Süreyya askere gitti. Bildiğim kadarıyla Süreyya’ya askerden sonrası için de iş garantisi veren o zamanki patron Mehmet Yaşin, askerdeyken Süreyya’yı işten çıkardı ve yerine Tolga‘yı geçirdi. Vs… Vs…

Tüm bunlar olup biterken Blue Jean hep aklımda, kalbimde oldu. 15. yıl özel sayısını gördüğümde çok sevindim. Tolga ve Kutlu sağolsunlar 15. yılda kolleksiyoncular için basılan ilk sayı kapaklı dergiden bana da verdiler. Aradan beş yıl geçmiş ama hala arabamın bagajında saklıyorum, her gittiğim yere onu da beraberimde taşıyorum;)

Ama Blue Jean’in 20. doğum gününü kutlamak için yapılan organizasyonun haberini Mehmet Bey’in köşesinde okumak, haberi Mehmet Bey’den almak bana biraz dokundu. Tahmin edeceğiniz gibi dokunma nedeni yukarıda saydıklarım.

Mehmet Bey yazısında ilk kadrodan benim de tanıdığım Betül’ü, Yeşim’i, Hande’yi anmış…

Ben ise Sibel’den başlayarak tanıdığım, tanımadığım tüm kadroyu (en kötü ihtimalle % 90′ını) bir çırpıda sayabilirim. Ve bu isimleri sayarken kısa bir zaman Blue Jean’de çalışan Murat Tunalı’yı da, Zeynep Vanlıoğlu’nu da unutmam. Hem de sadece yazı işleri kadrosunu değil, teknik ekibi ve reklamcıların da büyük bir kısmını listeye eklerim. Ayrıca inanın tüm bu isimler kolayca ulaşılabilir durumdalar. Tanımadıklarımın bile en çok bir günlük bir araştırma sonucu bulunabileceğine eminim.

Ama nedense Mehmet Bey’in yazısında adı geçmeyen bizler ya da kendi adıma konuşmak gerekirse en azından ben, 20. doğum günü kutlamasını Hürriyet’teki köşe yazısından öğrendim.

Kutlu ile en son 5 Mart Pazartesi günü haberleştik ve son bir ay içinde yüz yüze gelip görüştük de…

Demek ki eski çalışanlara teşekkür eden tek kişi Mehmet Bey’miş… Blue Jean’i bugün hazırlayanlar, dergiyi bugüne getirenleri pek umursamıyormuş:( 

Blog sayfamın ne kadar ziyaretçi aldığını bilmiyorum. Ama tahmin ettiğim kadarıyla çok yüklü bir trafik olmamalı. Bu sonucu bana gelen özel mesajların ve sitedeki yorumların sayısından çıkarıyorum.

Dün akşam saat 17:00 gibi blog sayfama gelen spam yorumları sildim. Sanırım 15 tane filandı.

Bu sabah işe gelince bir daha baktı. Bir egcede 704 spam yorum gelmişti. Bu benim açımdan bir rekkor. Allah’tan Akismet üzerine düşen görevi gayet iyi yapıyor:)

Dikkat ettim sitedeki spam’lerin tamamı aynı kişi veya grubun eseriydi. Yani hepsi farklı IP’ler, farklı mail adresleri gibi görünse de aynı internet adresine yönlendiriliyordu.

Sonra mail’lerime baktım. Durum orada da aynıydı. Bir sürü spam… Gerçi daha fazlasını gördüğüm zamanlar da olmuştu ama mail adreslerimde de aynı mesajalrı görünce dün gece iyi bir saldırı yapıldığını anladım.

Bu sabah işe biraz geç geldim.

Inbox’ımda Creative’in Türkiye’deki ajansı gibi çalışan İMCA’dan bir mail.

Kısaca şöyle diyor; 8 Mart günü bir toplantı yapacağız ve bu toplantıya erken gelen basın mensuplarına Creative HN700 kulaklık hediye edilecektir. Ayrıca hediye stoklarla sınırlıdır.

“Tamam” dedim içimden. İşte foseptik çukurundan beter ilişkilerin döndüğü sektörde önemli bir an. Ak koyun kara koyun bu toplantıda belli olacak.

Çünkü şunu çok çok iyi biliyorum ki Türkiye’de bilişim gazeteciliği yapan hemen hemen hiç kimse temiz değil. Sektörel hediyeleşme, avanta vs gibi olaylar öyle bir noktaya çıkmış durumda ki önüne geçebilmek mümkün değil.

Akşam aynı şirketten bir mail daha geldi.

Bu sefer diyor ki;

“Değerli Bilişim Basını üyesi,
Bugün yapmış olduğumuz, 08 Mart tarihli Basın Toplantısı duyurumuzda yer alan hediyemiz ile ilgili birkaç negatif eleştiri aldık. Bildiğiniz gibi Creative Basın Toplantıları 2003 yılından itibaren her yıl 6 ayda bir düzenli olarak yapılmakta olup, bu toplantımıza kadar herhangi bir hediyemiz olmamıştı. Böyle bir imkanı bulduğumuzda bunu duyurumuz aracılığıyla da paylaşmak istedik. Arkasında hiçbir kötü niyet olmaksızın yapmış olduğumuz bu duyurunun yanlış anlaşılmasından dolayı üzgünüz.”

Yani benim uyanık bilişim muhabiri arkadaşlarım olaya anında müdahale edip rüşvetin alenileştirilmesini engellemişler. Çünkü onların bazıları (ne yazık ki azamsanamayacak kısmı) kapılı kapılar ardında avantalarını almayı severler;) Basın toplantılarından en son ayrılıp sergilenmek için getirilen ürünlere sulanmayı seçerler. Bir yurt dışı gezi için ne kumpaslar kurarlar. Hatta geziye sadece kendi arkadaşları çağrılsın diye neler neler yaparlar… Tüm bunları ve buraya yazamayacağım daha onlarca rezilliği bildiğim için İMCA’dan gelen “düzeltme” mail’i beni şaşırttı.

Oysa ki İMCA, bu genç ve açgözlü arkadaşlara hak ettikleri gibi davranma kararı almıştı; toplantıya gel, kulaklığı kap. Ama olmadı.

Ne de olsa kimse beyaz esvapların, kikirdek kahkahaların ardına gizlediği yavşak, yalama, ahlaksız ruhunun görünmesini istemez:)